Verbetering woonomstandigheden rondom lepraziekenhuis Sele be Solu

Het project betreft de hulp aan de mensen die wonen rondom het lepraziekenhuis Sele be Solu in Sorong. De voormalige Nederlandse overheid probeerde begin jaren '50 de patiënten (toen met de naam 'melaatsen') te lokaliseren en te verzorgen. De katholieken kregen in Manokwari een ziekenhuis, de protestantse kerk een ziekenhuis in Sorong. Beiden betaald met overheidsgeld.

De Gereja Kristen Indonesia, de Indonesische protestants-christelijke kerk lieten in 1956 twee zusters overkomen om de mensen te verzorgen: Ruth en Lydia Bahler, twee zwitserse vrouwen die vanuit de Nederlandse zending werden uitgestuurd. Personeel en ex-patiënten konden op het terrein rondom het ziekenhuis een huisje bouwen om er te blijven.

In de jaren '80 werd het ziekenhuis steeds verder eigendom van de Dienst van Gezondsheidszorg. De grond werd vergeven aan onder meer de naastgelegen militaire basis of voor andere bestemmingen gebruikt. Toen de laatste patienten in een barak bij elkaar lagen, zijn begin 2000 voor de mensen een aantal huisjes gebouwd door de Dienst Sociale Zaken. Door de zeer slechte kwaliteit is nu al groot onderhoud nodig: er moet nog (steeds) geverfd worden, de zinke daken smelten weg door het zout in de zeewind en de eigendomsrechten zijn niet geregeld. De 65 gezinnen leven in slechte omstandigheden en hebben geen electriciteit in de huizen.

Het project van de SDSP is er op gericht de omstandigheden van deze mensen te verbeteren.

Eén van de huisjes

Eenvoudig sanitair

...ander huisje (van de 57 woningen)

Gerelateerde projecten

De SDSP haakt nadrukkelijk aan bij reeds bestaande initiatieven, waaronder:

Van onze vrijwilligers op locatie

Gaby Farla en Eline Suurmond zijn in april teruggekomen van een reis van bijna 6 maanden door Papoea en door Thailand, Indonesië en Maleisië. Zij startten in Papoea om de mensen te bezoeken die achter het voormalig lepra ziekenhuis in Sorong wonen.

Een citaat uit de reisverslagen van Gaby en Eline:
“...De leefomstandigheden voldoen niet eens aan de basisbehoeften, de huizen zijn erg beschadigd en klamboes zijn in geen velden of wegen te bekennen. Het water dat genuttigd wordt is regenwater, maar er zijn natuurlijk ook perioden die erg droog zijn. Omdat de mensen met lepra in Papua geen werk kunnen krijgen door hun ziekte of omdat ze het simpelweg lichamelijk niet aankunnen, zijn ook de inkomsten nihil. Het gevolg is dat ze veel eenzijdige voeding hebben en dat er weinig geld overblijft voor de school van de kinderen. En dan zie je daar toch al die kleine kindertjes rondlopen, is dit werkelijk het startpunt van hun leven?”