Samenvatting onderzoek naar bestedingen van ontwikkelingsgelden in Papua Barat

Door: Henrike van Engelenburg i.s.m. Stichting Duurzame Samenleving Papua Barat (SDSP) en de Wetenschaps Winkel Sociale Wetenschappen Universiteit Utrecht, juli 1995

Inleiding

Dit verslag is een samenvatting van de resultaten van een onderzoek dat werd uitgevoerd op verzoek van de SDSP in samenwerking met de Wetenschapswinkel Sociale Wetenschappen Universiteit Utrecht. Het onderzoek betreft een inventarisatie van Nederlandse projecten en activiteiten in Papua Barat.

Doel

Het doel van de inventarisatie is een analyse van de belangrijkste partijen/krachten in het betreffende gebied, om een overzicht te krijgen van de financiële impulsen, die vanuit Nederland via verschillende wegen naar projecten en activiteiten gaan in Papua Barat. Met dit overzicht kan de SDSP aan de slag gaan met het organiseren van beleidsgerichte conferenties en fondswerving en daardoor met hulp aan een duurzame ontwikkeling in Papua Barat. Het doel van de SDSP is om op deze manier geconcentreerde aandacht te vragen voor Papua Barat van overheden, ontwikkelingsorganisaties, bedrijven en burgers.

Werkwijze

Via een telefonische enquête werden 130 organisaties en instanties geïnterviewd die mogelijk actief zouden kunnen zijn in Papua Barat. De redenen voor het wel of niet actief zijn werden gevonden door vragen te stellen over de werkwijze en de selectieprocedure van de verschillende instanties.

Onderzoeksresultaten

Slechts 12 van de 130 geïnterviewde organisaties ontplooien activiteiten in Papua Barat. De meeste van deze 130 organisaties steunen wel projecten elders in Indonesië. De twaalf actieve partijen zijn: CEBEMO, NOVIB, HIVOS, Liliane Fonds, Terre des Hommes, CMC, DVN, NSL, MIVA -Nederland, PSO, Raad van de Zending en tenslotte TOOL. Het kleine aantal is bevreemdend, aangezien Papua Barat langer onder Nederlandse controle is geweest dan de overige eilanden van Indonesië.

Redenen

De redenen om niet actief te zijn in Papua Barat zijn divers. Een veel genoemde reden is de breuk tussen de Indonesische regering en het Nederlands ministerie van Ontwikkelingssamenwerking in 1992. Voor 1992 waren er echter ook weinig activiteiten ontwikkeld. De reden die hiervoor gegeven werd was dat organisaties andere prioriteiten stelden. Een enkele organisatie mende dat Nederland geen band had met het gebied. De meest genoemde reden was het feit dat er geen initiatieven kwamen uit het gebied zelf. Mochten er initiatieven zijn, dan waren veel organisaties bereid te bemiddelen. Dit is een reden te meer om structurele hulp te verlenen om personen en groepen in Papua Barat te sterken, zodat zij zelf in staat zijn initiatieven en ideeën te ontwikkelen.

Concentratiegebieden van projecten

Het gebied met de meeste activiteiten is de provinciale hoofdstad Jayapura (voormalig Hollandia), vervolgens Sorong en Manokwari (noordkust) en Merauke (zuidkust). Dit komt doordat in deze gebieden al lange tijd kerken actief waren en zijn. Het gehele Noordwesten van Papua Barat (de Vogelkop) kent nauwelijks ontwikkelingsprojecten. Een reden hiervoor is de ontoegankelijkheid, waardoor in het verleden overheden en kerken daar geen activiteiten hebben kunnen ontplooien. Deze "maagdelijkheid" van de Vogelkop is wellicht een reden om juist daar extra aandacht te geven aan structurele hulpkanalen, omdat daar de kans van slagen groot is. Dit neemt niet weg dat ook de andere gebieden van belang zijn aangezien daar de problemen van dieper gaande aard zijn.